Mam na imię Blue… 💔

Nie pamiętam, kiedy pierwszy raz przestałam widzieć na jedno oczko.

Może wtedy, gdy byłam jeszcze bardzo malutka.

Może wtedy, gdy chorowałam i nikt nie próbował mi pomóc.

Podobno to przez koci katar.

Dla wielu byłam tylko kolejnym kotem.

Takim, którego łatwo ominąć wzrokiem.

Bo chore.

Bo nieidealne.

Bo niczyje.

A przecież ja też chciałam tylko jednego —

żeby ktoś mnie przytulił i powiedział:

„już jesteś bezpieczna”.

Do schroniska trafiłam cicha i wystraszona.

Nie wiedziałam, czy człowiek oznacza dobro.

Uczyłam się tego powoli.

Małymi krokami.

Dziś już sama podchodzę.

Ocieram się o ręce.

Patrzę z nadzieją.

Wołam o odrobinę czułości,

jakby od niej zależało całe moje małe serce.

Bo trochę zależy.

Mam około 8 miesięcy.

Powinnam poznawać świat bez strachu.

Zasypiać spokojnie.

Bawić się i psocić jak każde kocie dziecko.

Zamiast tego zbyt wcześnie nauczyłam się samotności.

Ale nie przestałam kochać.

Nie przestałam ufać.

I może właśnie dlatego jestem wyjątkowa.

Bo mimo wszystkiego,

co mnie spotkało,

wciąż patrzę na człowieka

z nadzieją. 💔

Może gdzieś istnieje ktoś,

dla kogo będę najpiękniejsza na świecie?

Kontakt:

Ola 666 610 062