Ninja – delikatna dusza w kocim ciele. Ma dopiero dwa lata, ale w jego oczach widać więcej historii, niż powinno unieść tak młode stworzenie. Jest nieufny wobec człowieka, jakby świat nauczył go, że trzeba trzymać dystans, że dotyk może być zbyt głośny, a bliskość – zbyt krucha. A jednak… Ninja lubi być obok. Siedzi cicho, jak cień. Słucha głosu człowieka, jakby był dla niego czymś, czego sam nie potrafi jeszcze poprosić: bezpieczeństwem. Nie podejdzie od razu, nie wyciągnie łapki… ale zostanie. I to jego „zostanie” jest najpiękniejszym wyznaniem zaufania, na jakie go stać. Uwielbia dobrze zjeść – może dlatego, że jedzenie jest proste, przewidywalne, nie odchodzi i nie zawodzi. Może dlatego, że kiedy miska się napełnia, Ninja czuje, że ktoś o nim pamięta. Nie wiadomo na pewno, ale mówi się, że mógł być synem Burasi, która znalazła już swój dom. Został w schronisku razem ze swoim rodzeństwem – jakby świat rozdzielił rodzinę na pół: jedni dostali szczęście, inni wciąż czekają.